bureau. Daar vond men de wijze waarop meneer Musters de granaat vervoerde, heel onverantwoordelijk. Twee dagen nadien kwam er een politieman aan de deur om te vertellen dat het gezinnetje door het oog van de naald was gekropen. Het was een Amerikaanse handgranaat, die nog intact was. Alleen de ontsteking was vast blijven zitten toen de pen eruit werd getrokken door de moeder van dit gezinnetje. Ze mogen God op der blote knieen danken dat ze allemaal nog rondlopen.
Enkele kippen van opoe Musters (Pietje Stoop) waren van de leg. Dus rijp voor de slacht. Ze had haar zonen opdracht gegeven om het kapmes, waar normaal de aanmaakhoutjes mee werden gekapt, te slijpen. Vroeger hadden de kinderen waarschijnlijk ook al slechte oren, want geen van de jongens had die taak op zich genomen. Dus dan maar slachten met een bot kapmes. Ze pakte de kip bij beide pootjes en legde hem op het kapblok en begon zijn kop eraf te hakken. Op den duur dacht ze dat zijn kop eraf was en liet hem los. De kip vloog echter nog een eind weg en zijn kop hing nog aan een velletje. Zo is dus het gezegde ontstaan "Met een botte bijl de nek afhakken".